Hulp nodig?

Overnamebedrijven met speciale doeleinden (SPAC's), ook wel bekend als 'blanco cheque'- of 'shell'-bedrijven, hebben geen commerciële activiteiten. Ze worden uitsluitend opgericht om kapitaal te verhogen om een ander bedrijf te verwerven of om te noteren op de beurzen, met als doel potentiële investeerders aan te trekken voor toekomstige projecten.

Een actief bedrijf kan vervolgens fuseren met de SPAC, of overgenomen worden door de SPAC, en zo zelf een beursgenoteerd bedrijf worden, in plaats van een eigen traditionele Initial Public Offering (IPO) uit te voeren.

Een traditionele beursgang kan een jaar of langer duren, terwijl een beursgang via een SPAC vaak sneller is. SPAC's worden specifiek gecreëerd om een fusie te voltooien, of voor aandelenruil, activa-aankoop, aankoop van aandelen, reorganisatie, of een soortgelijke bedrijfscombinatie met één of meer bedrijven.

Na de oprichting heeft de SPAC meestal 24 maanden de tijd om het volledige overnameproces te voltooien.

Er zijn veel stappen, maar de belangrijkste zijn:

• op zoek naar een doelbedrijf om over te nemen
• een overnameovereenkomst onderhandelen
• beleggersvergaderingen houden en goedkeuring door aandeelhouders zoeken
• de fusie uitvoeren
• als er geen fusie wordt voltooid binnen de vastgestelde termijn, wordt de SPAC geliquideerd en worden de fondsen terugbetaald aan de openbare aandeelhouders

Deze laatste stap van het creëren van de beursgenoteerde opvolger wordt een 'de-SPAC'-transactie genoemd.

Nadat de SPAC een fusie met een doelbedrijf heeft voltooid, zal het voorheen particuliere bedrijf openbaar worden genoteerd. De aandelenticker voor de SPAC wordt gewijzigd om de naam van het overgenomen bedrijf weer te geven en hiermee zal het beginnen met handelen op de geselecteerde beurs.

Een SPAC is een belegging met een hoog risico. SPACs zijn de laatste tijd erg populair bij beleggers over de hele wereld. Deze belegging breng echter risico's met zich mee door verschillende factoren (hieronder uiteengezet).

Het kan gebeuren dat het SPAC er niet in slaagt om binnen de vereiste periode (meestal 24 maanden) een doelbedrijf te vinden en geld moet teruggeven aan hun beleggers, waardoor er geen rendement wordt behaald over de periode dat het kapitaal werd geïnvesteerd.

De toenemende concurrentie tussen SPAC's kan hen ertoe aanzetten om zich te richten op bedrijven in een vroeg stadium. Dit verhoogt het beleggingsrisico, vooral in sectoren als opkomende technologieën. Deze bedrijven hebben vaak een beperkte financiële geschiedenis, evoluerende interne controles en zijn afhankelijk van financiële prognoses. Na de fusie moeten ze voldoen aan de vereisten voor beursgenoteerde bedrijven.

Sponsors en bestuurders van SPAC's kunnen persoonlijke belangen hebben die concurreren met de belangen van publieke aandeelhouders.

Beleggers moeten veel vertrouwen stellen in het managementteam van de SPAC om het beste doelbedrijf voor een fusie te vinden, aangezien sommige partijen financieel gestimuleerd kunnen worden om ervoor te zorgen dat de SPAC een fusie binnen de beperkte beschikbare tijd voltooit.

In tegenstelling tot een IPO, is er geen underwriter in het fusieproces van een SPAC, dus de uitgebreide due diligence die meestal wordt uitgevoerd wanneer een bedrijf naar de beurs gaat, wordt mogelijk niet uitgevoerd.

SPAC-sponsors hebben een strikt beperkte tijd om een deal te sluiten, wat de effectiviteit van hun overnameonderzoek kan beïnvloeden. Dit is vooral het geval wanneer er niet gegarandeerd is dat de sponsor of het managementteam na de fusie betrokken blijven bij het doelbedrijf.

Vanwege dit tijdsbeperking, kunnen de oprichters van de SPAC zich richten op hun vermogen om een transactie af te sluiten, in plaats van op de geschiktheid van het overnamedoel om naar de beurs te gaan.